2 kids, 1 hond, 1 scheiding, 1 (jongere) man, 1 huis, 1 job en veel chaos

 
yihaaaaaaaa, 't is weekend. Niet 1, niet 2 maar 5 dagen na elkaar V.R.I.J.!
Na de overurenstrapatsen van afgelopen week, voel ik dat mijn reserves compleet 'op' zijn. Ik ben moe. Soms té moe om te slapen. Té suffig om tv te kijken of krant of tijdschrift te lezen. Té wazig om enige interesse te tonen voor schitterend rapport van jongste. Nog een heel klein beetje en ik vertoon iets wat verdacht op 'burnout' lijkt. Brr, best creepy als je daar dus ook écht aan lijdt.
Bon, straks begint dat lang weekend. En ik heb er ineens dinsdag en woensdag eraan vastgeplakt. Yippie, 5 dagen aan niks denken.
posted by Ann at 10:25 AM
|

 
Groggy
En maandag is het dan VIJF uur 's ochtends geworden. Wat is er fout gelopen? Fout ingeschat wat menselijk nog haalbaar was?

Het heeft wel iets als je op je werk de ochtendshift tegen komt. Of op de weg ineens in het jachtige en té snelle verkeer van ochtendwerkers zit. Of thuiskomen in de klaarte. En nog een uurtje wachten en je kids tegenkomt die zich vertrekkensklaar maken om naar school te gaan.

Het allervreemdst vond ik toen ik in bed crashte en niet kon slapen van de kou. Verschrikkelijk kou had ik. Ondanks de warme rug van Mark. De drie dekens. De sokken. Slapen doe je niet. Kun je niet. Je bent gewoon over the limit.

Opstaan, douchen, met hond wandelen, terrasje doen. En de hele dag een voze kop houden. En draaien in het hoofd.

Heb mezelf getrakteerd op een sexy zomerjurk (kei-lang mijn tijd genomen om te passen, te combineren, kiezen dus die kleur of die kleur... zaaaaaaalig) én op open sandaletjes (blote tenen, bloempjes op het riempje, hakjes (ja, dat moet in verkleinwoorden omschreven worden) en wat bijhorende accessoires (armband + oorbellen). Ik voelde me op slag ànders.
Zulke truken van de foor hebben toch alleen maar vrouwen hé.

posted by Ann at 7:25 AM
|

 
Waar ligt de limiet?
En 't is nu 3.05u 's ochtends/'s nachts en I'm still going strong op 't werk. Samen met mijn collega's proberen we er nog de moed in te houden.
Dot is crazy.

En straks levensgevaarlijk op de weg. Te moe om fatsoenlijk uit je doppen te kijken. Te moe om straks de slaap te vatten.

A quoi ça sert? Deel 2.
posted by Ann at 6:04 PM
|

 
A quoi ça sert?
't Is nu bijna 23u en ik zit nog samen met mijn collega's te werken. Dat zijn nu al 3 dagen een gat in de nacht op ruim één week tijd. En vrijdag zal het ook weer zo ver zijn. Omdat maandag een feestdag is.

Enkele jaren geleden zou ik zoiets zonder veel erg hebben gedaan. Maar na die collectieve en andere -wegensgeengeldmeerenzoverder- ontslagen mis ik iets. Ik kan het gewoonweg niet meer jusqu'au bout gaan.
Over-uren dat ik vroeger klopte. Omdat ik mijn job zo graag deed hé.
Maar wat bracht het me eigenlijkfeitelijk op?

Moet ik mijn kids niet lichtjes brainstormen om zelfstandige te worden? Of een zelfstandige als partner te kiezen. Ze hebben dan ook geen leven. Maar ze hebben tenminste iets om 'op te bouwen'. En een onkosten-hoekje waar ze mits een goede fiscalist 't een en 't ander mee kunnen doen.

Mijn vader heeft gepleit als zot om een fotowinkel/studio te runnen. Stel je voor. Had ik nu ook een chique kar. Wat overschot op mijn spaarrekening. Elke jaar minstens 2 keer een fijne vakantie.

A quoi ça sert?


posted by Ann at 1:51 PM
|

 
Homo-foob?

Maandagochtend. Ik ben wat pissed. Is nu al dagenlang late shifts. Omwille van allerlei redenen.

Ik ben in Wemmel dan ook een apotheek binnengestapt. 'mevrouw, ik wil straffe vitamines. Vooral iets tegen vermoeidheid.'

Dier mevrouw heeft me omnivit weetikveel meegegeven. De pil viel als een blok beton op mijn maag. Maar ik brobbel van de energie.

En bepaalde mensen moeten vandaag nu niet te veel tegen mij iets zeggen, of ze krijgen een lap... Zoals die onbehouwen aap die een vreselijke repliek had geschreven tégen on,ze travestie-cover. Die man was griezelig tegen alles wat 'homo's en lebi's (?)' is... brrr


posted by Ann at 2:15 AM
|

 
Bekkenbodemspieren
Voor alle vrouwen die dez eblog passeren wil ik deze medische raad nog eens kwijt: oefen je bekkenbodemspieren. Geen overbodige luxe.

iedereen die al een kind op de wereld geperst heeft, weet dat er 's anderendaags al een kinesiste aan je bed staat die je meteen je bekkenbodemspieren doet oefenen.

Na je 5 dagen kraambed moet je alleen verder. De beste oefening is dan als je plast geregeld én plots je plasstroom onderbreken. Ik verzeker je, de eerste keer na je bevalling lukt dat dus langs geen kanten. na 2 weken ben je een meester.

Denk dan niet dat je dan 'genezen' bent. Neen, je moet daarop blijven oefenen. Om een operatie te vermijden. De operatie duurt slechts 3 kwartier. Maar de dagen later zijn minderlijk gezellig quoi.

En als ik weer eens een kennis, vriendin of moeder hoor vertellen dat ze geopereerd is, of binnen 14 dagen moet gefixt worden.. dan kan ik met moeite een slappe lach onderdrukken. Onvermijdelijk moet ik denken aan dat bijzonder moment op de XPI-redactie waar iedereen zijn visie had op de vaginale haltertjes. Ik denk dat ik nog nooit zo hard gelachen heb als toen. Ik deed bijna in mijn broek.



posted by Ann at 11:02 AM
|

 
Mannen en ziek zijn
Mannen worden gewoon flauwe mietjes als ze ziek zijn. Niet te doen hoe dat 'sterke' ras met een ongelooflijke snelheid van die sokkel afdondert.
Collega N is al een hele dag pissed en sjagrijnig. Haar man J heeft zich tijdens een vriendenklus iets heavy op zijn hand gekregen. De man loopt nu te zuchten in hun woning met opgeheven gipsen hand. En 'oe' en 'ai' en 'ik kan niks'. Hij: 'ik kan niks klaarmaken. Ik kan geen patatten schillen.' Zij:' Er bestaat nog pasta, rijst, voorgeschilde patatten.'

Ik belde net even naar mijn vriend M. Hij: 'Ik ben aan het doodgaan'. (Die is nog tenminste eerlijk.) Hij heeft een kopvalling. Neus dicht, keel ontstoken... maar hij is aan het sterven.

En vrouwen? Poeh, die hebben geen tijd om ziek te vallen. En ALS ze ziek zijn, steken ze nog even de was in het wasmachine. Gaan ze droge was strijken en handdoeken plooien. Voor kids nog wat koken. Stofzuigen kan ook nog (al opgemerkt dat het lawaai van zo'n onding nog luider is?). En waarom niet en passant het beddegoed afhalen en nieuwe lakens opleggen. En hé ik zie daar onder die kast een stofpluis, ik zal nog eens tussen die radiotoren eens stoffen? Vermoeiend.

En vrouw moet je eerst in coma slaan, voor ze ophoudt WERK te zien.
posted by Ann at 7:37 AM
|

 
Klootjesvolk
Gisteren op de middag met vriend vertrokken naar Oostende. Voor het Vliegerfestival. Mark is een fervente kiter.
Alles zat mee. Zeer vlot verkeer (heen en terug). Heel mooie zon. Aangename terrassen en redelijke prijzen.
En dan, met blik op oneindig kom je 't een en 't ander tegen. Van het meest onwaarschijnlijke mini-rokje - heeft ze een slip of durft ze slutty-string aan?- (waarbij mijn buurvrouw op het terras net zo gebiologeerd zat naar te kijken als ik en waarop we meteen in een lach schoten), van een getoeëerde vent van 1m80 mét uitpuilende buik -over ceintuur- en daarnaast een vrouw op plateau-globes met verlept Miss Sixty T-shirtje en uitpuilende buik, van witte broeken en alles wat daaronder te bezichtigen valt... Amainogni.
En het verschil met Knokke merk je dus.
In Knokke ook aan 'place m'as tu vu' een mooi terras met uitzicht uitgekozen. De cabrio's kun je gewoon niet meer tellen op twee handen en voeten. Van meest chique mercedessen, range rovers (vogue), mg's, bentleys, jag's tot sympathieke citroën pluriels.
En gek gnoeg moet ik vaststellen dat 'men' enkele vestimentaire regels respecteert. En dat maakt het leven iets aangenamer. Maar ik ben er nog niet helemaal uit of het dan niet stukken saaier wordt.

posted by Ann at 4:06 AM
|

 
Lingerie-party
En dat hebv ik nu ook weer meegemaakt; een heuse lingerie-party. Systeem Tupperware. Je wordt bij een bevriend kennis uitgenodigd. je hebt -uiteraard-, wat cash bij. Er staan hapjes en drankjes klaar en dan gebeurt het.

De demonstratrice Christel (in haar gewone leven directiesecretaresse bij Toyota) geeft uitleg. De merken, de cups, de modelletjes, van flinterdune strings tot ingepakte onderbroeken. Het allergrappigste (en meest effectieve) vond ik al ze begon over die ene beh van die bepaalde stof. In de zomer doe ik niks anders aan. Dat was ik 's avonds en 's moregsn hop weer aan. Je voelt dat gewoon niet zitten. Aha, het CODE-woord voor vrouwen.

En dan de bestelling. Dan krijg je een idee van het type vrouw dat in je gezelschap zit. Van uitdagend tot braaf.

Het nieuwe sensatie vond ik de gelly-cups. Soort van siliconen verwerkt in de voering van de cup. Voor vrouwen die het beetje dat ze hebben wat willen prononceren. (Zo'n beha weegt wat door in je hand). En tijdens hete dagen leg je die gell-beha in je frigo. Koele borsten, koel hoofd zeker?!
posted by Ann at 2:36 AM
|

 
Pompilio en pompiers
Wat hebben die 2 nu met elkaar te maken? Een hoedenontwerper en brandweermannen.
Gisterenavond uitgenodigd bij Elvis Pompilio privé (woont SCHITTEREND in een triplex op hoogste verdieping van een appartementsgebouw waar je zo voorbij stapt).
We stappen met 3 in een klein liftje. En ja hoor tussen verdieping 2 en 3 blijft hij hangen. Niks aan te doen!
We wisten dat de ceremonie (Elvis kreeg ereteken van Leopoldsorde van Jacques Simonet) net bezig was. We hieleden on de eerste 10 minuten nog koest. maar dan kreeg ik het op mijn heupen. Vooral omdat een van mijn vrouwelijke mede-lifters blijkbaar de kabinetsmedewerkster was en ononderbroken aan het gsm-en was. 'Er komt hulp' zei ze in 't Frans. Ik was de enige Vlaamse en dan spreek je Frans natuurlijk. Ik had er genoeg van en drukte op de ALARM. En rammelde met deur. na flink rammelen EINDELIJK iemand die aan ons deur kwam zeggen :'Il arrive quelqu'un'. Scuse me?! Wie, Wanneer?
Mijn gsm-ende gezelschap had aan elk oor een gsm. Maar er bougeerde twee keer niks.
Ik ben gaan zitten. En voelde frisse lucht. Fijn.
Ik vriend Mark een sms'je gedaan. Want hij is Pompilio-fan (heeft enkele hoeden) en zou arriveren.
Ik zat er nu al 20 minuten in die véél te kleine lift waar niemand zich de moeite nam om IETS te komen zeggen.
Mark kwam, belde pompiers en na 10 minuten ... KLIK. Deur vliegt open en 3 gezonde, stoere gasten kijken naar ons. je moet het je voorstellen dat wij -de slachtoffers- in een kuil zaten. Hoedanook, 't zal wel een schoon zicht zijn geweest: 3 opgetutte vrouwen: 1 zat, 1 stond en 1 belde zich te pletter.
Nog een hachelijk momentje want elektriciteit moest uitgeschakeld worden.
En dan trokken ze ons er met één ruk uit onze cel.
Op de receptie hoorde ik nog de laatste twee zinnen. Ik heb wat water gedronken. Enkele roze en witte spekjes gesnoept. Gekeken naar hoedjes-parade. En ben dan een hapje gaan eten. Met mijn held...
posted by Ann at 8:42 AM
|

 
Rosa Wouters
Je koopt nog eens voor een keer de Flair. Omwille van de mini-bijlage 'luxehotels vanaf 30 euro'. je laat dat rondslingeren. En gisterenmorgen blader je daar nog eens even achteloos door en bàm, op een van de eerste pagina's zie je in koeien van letters 'Vaarwel Rosa'. En lees je dat ze is overleden op 16 april ll.
Ik heb ze enorm gerespecteerd als collega in mijn Flair-tijd. Alsook als medewerker bij 'mijn' webstek www.annet.be. ik heb ze uitgenbodigd voor een leuke chatsessie.
Heb mezelf getrakteerd op een astrologische 'meting' bij haar.
Heb een leuke opmonterende mail gekregen in mijn dip-tijd bij RD. In diezelfde mail vertelde ze me dat het nu even windstil zou zijn. Want dat ze wat sukkelde met haar gezondheid.
En nu is ze dood. Afgelopen. Gedaan. Finito. Op uitgeverssite Allmedia lees ik nog wel dit: 'EROS EN THANATOS, Als kanker je overvalt door Rosa Wouters
Pag.120, Prijs: € 12.50. NOG TE VERSCHIJNEN.'
Fuck.

posted by Ann at 7:07 AM
|

 
Gouden medaille nr 2
En terwijl ik aan het genieten wad van mijn eerste Zinneke Parade in Brussel (een aanrader) won mijn oudste haar tweede medaille in Gent. Met aerobics. 4 langbenige grietjes huppen met zoveel plezier.

's Avonds ben ik dan mijn dochter live gaan bekijken tijdens een of andere sportevent in cc Bierbeek. Wat moet ik zeggen dat ik -zoals alle moeders vermoed ik- stil van bewondering én ontroering werd. Jajaja.

Ik zag ook dé jongen die IK als ideale schoonzoon verkies. Ik 'volg' die gast nu al 4 jaar. (Maar mijn dochter K is voorlopig met àndere jongens bezig.) Amai, wat een armspieren, great body, lichaamsbeheersing. En hersens begot. De 4 vrouwen die net voor me zaten bleven er bijna in.

posted by Ann at 4:32 AM
|

 
Lezen op 't weecee
Heb zojuist weer kei-hard moeten lachen met Kurts opmerking op onze maildiscussie over weecee-lezerij. Van Lieve en ik. Ik pleit idd schuldig. En dat neemt - afhankelijk van de zeer spannende passages- serieuze vormen aan.
Op vakantie durf ik het boek zelfs mee op 't toilet nemen en er blijven zitten tot ik uitgelezen ben.
Thuis lukt me dat alsmaar minder. Kids, hond, man, huishouden, vrienden... ik word als het ware van de pot gerukt. Thuis leg ik het hele jaar door een stapel leesboeken aan die dan in een aparte valiesje komen om mee te nemen. Het valiesje is oud en versleten. Maar perfecte boekenmaten.
Probleem is dat ik laatste 3 jaar niet meer fatsoenlijk op vakantie ben geweest.
posted by Ann at 4:49 AM
|

 
Sjampetter Anciaux
En die gast blijkt dat te menen: 'ook ambulances en artsen moeten EERST correct parkeren voor ze een noodgeval kunnen verzorgen.'

Lanceert hij dat nu express om op gelijk welke manier de pers te halen. Gij se broekvent.
posted by Ann at 5:15 AM
|

 
liefde
Gisterenavond ff met mond vol tanden gestaan. Om 20.30u (ik ga kate halen van haar wekelijkse hiphoptraining. Moet nog vertellen dat MIJN kind een gouden medaille heeft gewonnen. In Gent. Om maar te zeggen dat ze goe bezig is)
Zegt mijn oudste, datzelfde kind dus :'ik wilde dat Frank hier woonde.' (Frank is haar nieuwe liefde sedert 3 maanden).

Grmpfffff. (Je denkt: shiiiiiiiiiiiiiiiiiiit. Neeje. allez nu. Segggg...) en je antwoordt:' euhm kate, je bedoelt samenwonen?!!!..; ' (en je hoopt toch zo op een ander antwoord). 'Ja, '. Ik: 'dan zie je hem echt graag?' (onnozel , onnozel, hoe onnozel kan ik zijn) 'is dat niet heel veel vastigheid ineens?'

Zij antwoordt niet meer. Ik zeg niks meer.
Tot een uur later. 'mama, mag Frank hier eens slapen?' En ik:' Allez lap! En je neemt niet eens of nog niet de pil'
Zij: 'mama, je moet vertrouwen hebben in mij?' en ik:'ja en dan 9 maanden later kun je meedoen aan babyboom op tv. Jonge tiener krijgt baby....Ik wil voor mijn 50ste nog geen oma zijn. '

...en meer van die ontzettend pedagogisch onjuiste en totaaaaaal foute dingen. O help.

En ik: Kijk kate, mijn vader sprak vroeger van scheikunde. Zet een vrouwtje en mannetje bij elkaar en na verloop van tijd gaan die experimenteren. De hormonen trekken elkaar aan'

Ik stel voor:'Frank kan bij Mark (= mijn vriend) slapen en ik bij jou. is het datte?
Of jij slaapt in je hoogslaper en hij op de bank in je kamer met DEUREN OPEN?'

En dan ik (want er is iets dat me toch zorgen baart): 'en wanneer ben je dan van plan de pil te nemen?
Zij: 'ja de vorige keer werd ik dikker. Tine zei dat ook.'

En dan word je inwendig zooooo-hoooo boos.
Hoe werk je dat idee naar de prullenmand. Belachelijk. Die domme grieten onder elkaar.

Zij is meer beginnen te snoepen. Haar turntrainingen gestopt. Haar dansen is niet zo'n heavy training als haar turnen. Dus werp ik dat nogal flauwkes op.

De pil. Ze moet terug aan de pil. (En natuurlijk moet die Frank een condomenabonnement hebben. Ik vraag me nu opnieuw weer af of moeders hun zonen die wijsheid meegeven???) .

Dit weekend moet ik Kate ernstig spreken. Om dan asap samen met haar een afspraak te maken bij huisarts. Ik moet haar van dat domdomdom idee af helpen.

Gelukkig is de jongste nog maar 15 en spelen dat soort hormonen nog even niet mee.

Leve moederdag?!

posted by Ann at 2:49 AM
|

 
hormonen
Gisteren samen met vriend M een 'op en af 'gedaan naar Parijs. Heerlijk, zalig, fantastisch. Een absolute aanrader als je er ff uit wil. Ondanks misschien het lange autorijden. Maar dat vind ik niet erg. Ik zit doodgraag in auto. En je last regelmatig een stopke in op die typische Aires. de sfeer die daar voor je ogen passeert , is gewoon onbetaalbaar.
We reden nog maar amper op de Champs Elysées of M: 'amai, die heeft schoon knieën'.. en toen zag ik ze: een meisje achterop een vespa met - zo te merken een mini-rokje aan en botten en een lange mouton retourné. De manier hou ze zat: met haar handen in haar zakken en sacoche rond pols.. volgens mij is dat de Parisienne-pétasse en plein forme.
En mannen hebben volgens mij ingebouwde antennes om dàt te zien.
Even later kwamen we ze tegen (ik herkende ze aan de sacoche en botten en aan haar mange mouton retourné) en inderdaad: met mini-mini-rok en -ik kan er echt niks aan doen- dacht ik: oei meisje, zo jong en je hebt al ferm cellulite aan je bovenbenen. ' Zulke lelijke gedachten. Na.

En Parijs is heerlijk in mei. Alles is nog zo vers in bloei. De liefdeskoppeltjes zijn lief. De obers en serveersters zijn vriendelijk. De cappuccino's blijven duur (4 euro).
We hebben de toer gedaan. Saint-Sulpice, Saint Germain des près, Beaubourg, Forum des Halles, Saint-Honoré, Louvre, Eiffel, Jardin de luxembourg, en alles wat zich daartussen bevindt.

Aa, de Eiffel nog een grappig moment gezien. Twee gigalange limousines stonden er te wachten op stuk of 8 koppeltjes. Trouwers. Japanners. Dat kan ook alleen maar in Parijs. Split onkosten vermoed ik. En dan die poses die ze moeten aannemen voor de fotografen. gaan liggen voor bloemnperk zodat Eiffeltoren mooi inperspectief komt. Hahaha.

En nu toch proberen om Londen aan te doen.
posted by Ann at 2:08 AM
|